Ciała w glorii. Z antropologicznego archiwum estetyzacji

Abstract

Archaiczne teksty i artefakty świadczą o tym, że ludzki wygląd, fizjonomię, sylwetkę, urodę, motorykę, a także funkcjonalność ciała postrzegano jako postrzegano jako 'znaczące' w osobliwych kontekstach. Uprawiano m.in. rodzaj biometrycznej identyfikacji i mantyki (w kulturach basenu Morza Śródziemnego), lub pozbawiano ciało atrybutów 'funkcjonalnych', by wydobyć jego 'chwałę' w świetle eschatologii. Współcześnie jednak splendor idealnej powierzchowności odrywa się od wszelkich znaczeń, zarówno tych, które są immanentne cielesności (np. życie wewnętrzne, mentalne, duchowe), jak i tych, które mogłyby je 'transcendować'. Jest on pusty, jak podkreślają Giorgio Agamben i Alphonso Lingis.