W opozycji do mitu i o micie opozycji. Analiza polaryzacji stanowisk i ocen dotyczących Poznańskiego Czerwca ’56, czyli rzecz o strajku na tle ekonomiczno-socjalnym i zamieszkach zbrojnych o charakterze politycznym oraz o antykomunistycznym powstaniu i ofiarach totalitarnego systemu

Abstract

Artykuł prezentuje trzy typy narracji historycznej, ukazujące Poznański Czerwiec ’56 – każda w zgoła odmienny sposób. Pierwsza z nich to opowieść o „wypadkach”, chwilowej utracie kontroli władzy nad społeczeństwem – w którym wyróżniono agentów i prowokatorów oraz świadomą część klasy robotnicznej. Druga to opis „powstania” – antysystemowego zrywu, na skutek którego życie stracili ci, którzy „żądali Boga” i „chcieli wolnej Polski” – ofiary totalitaryzmu, dziś kombatanci. Wreszcie, trzecia opowieść to ta, napisana pół wieku po Poznańskim Czerwcu. Składają się na nią dane obnażające liczbę przypadkowo zabitych i rannych, opisujące bestialstwo nie tylko funkcjonariuszy służb PRL, ale także tłumu. Autorka artykułu poprzez ich ukazania, na przykładzie wydarzenia konstytuującego tożsamość lokalną, obrazuje złożoność czynników kształtujących pamięć zbiorową społeczeństwa.