„Mienie pożydowskie” jako figura polskiego dyskursu publicznego

Abstract

Sformułowanie „mienie pożydowskie” pełni w języku polskim funkcję opisową. Jest używane zarówno w mowie potocznej, jak i dyskursie naukowym. Ta swoista zbitka na ogół nie budzi semantycznych podejrzeń i jest uznawana za nośnik neutralnych treści w opisie pewnej materialnej substancji. Mienia ̄ydów zamordowanych przez Niemców podczas Zagłady, a zwłaszcza należących do nich rozmaitych nieruchomoœci, które pozostały na terytorium Polski i zmieniły swoich dotychczasowych właścicieli. Problem polega na tym, iż w tak rozumiane sformułowanie „mienie pożydowskie” wpisany jest fałsz założycielski oraz funkcje nadane w imię zapewnienia komfortu polskiej wspólnoty narodowej. Kluczowym celem artykułu jest próba dekonstrukcji tej jakże wygodnej i użytecznej zbitki pojęciowej, wskazanie jej genealogii, a przede wszystkim próba odpowiedzi na pytanie, co w istocie przy jej użyciu próbuje się wymazać/zasłonićThe term “post-Jewish property” has a descriptive function in Polish. It is present in both colloquial speech and academic discourse. This specific collocation usually does not raise semantic suspicions and is considered a carrier of neutral content used to describe certain material assets, that is the property of Jews who were murdered by the Germans during the Holocaust, in particular – the real estate remaining in Poland, whose owners changed. The problem with the term “post-Jewish property” understood in this way is that it is based on false foundations and incorporates functions assigned to it in order to ensure the comfort of the Polish national community. The key objective of this paper is to deconstruct this highly convenient and useful conceptual collocation, indicate its origin and, primarily, to answer the question of what it tries to erase/conceal.