Sytaucja życiowa rodzin osób pozbawionych wolności

Abstract

W literaturze przedmiotu rodziny osób pozbawionych wolności stosunkowo rzadko występują jako samodzielny przedmiot rozważań, stanowiąc raczej tło dla szeroko rozumianych refleksji penitencjarnych. Jest to paradoks, bo nie poświęcając uwagi rodzinie w zakresie jej problemów i potrzeb, traktuje się ją jako znaczący czynnik resocjalizacji i readaptacji społecznej (Szymanowska, 2003; Rzepiński , 1981; Szymanowski , 2004). Zakłada się, że mamy do czynienia ze zdrowym systemem rodzinnym, który nie tylko jest w stanie poradzić sobie z traumą uwięzienia, ale również stworzyć wartościowe środowisko wychowawcze. Tymczasem liczne badania (Dymek-Ba1cerek, 1999; Ho11in, Browne, Palmer , 2004; Marczak, 2005; Hagan, 1996; Ziebert , 2006; Muskała , 2006) wskazują że rodziny osób osadzonych są często dysfunkcyjne, borykające się od lat z licznymi problemami natury finansowej, emocjonalnej czy społecznej. Sytuacja izolacji penitencjarnej te problemy potęguje. Niniejszy artykuł poświęcony jest omówieniu tych sfer życia rodzinnego, w których skutki uwięzienia widoczne są najbardziej. Rozważania zostały ograniczone do sytuacji, kiedy osobą uwięzioną jest rodzic/partner.